Sofía Casanova

Sofía Pérez de Eguía Casanova naceu na Coruña o 30 de setembro de 1861. Abandonada a familia polo pai, Vicente Pérez Eguía, adoptou o apelido materno. Residiu longas tempadas, na súa infancia, no Pazo de Ombre. Marcha a Madrid e alí casa, en 1887, co filósofo polaco Vicente Lutoslawski, pasando a residir en Polonia, aínda que, durante varios anos, veranea nunha casa de Mera (Oleiros).

Nestes anos viviu de preto a revolución soviética e a guerra civil rusa.

Regresa a España en 1919, pobre e case cega, sendo condecorada por Alfonso XIII coa "Cruz da Beneficiencia".

Regresa a Polonia, onde quizais pasará a peor etapa da súa vida, ao sufrir o seu país de adopción a invasión nazi. Sobreviviente desta tráxica circunstancia, falecería en Poznan en 1958.

Foi nomeada académica da Real Academia Galega en 1906, e Académica de Honor en 1952.

Muller políglota (dominaba varios idiomas) colaborou con asiduidade na prensa española da súa época: ABC, El Debate, La Época, Heraldo de Madrid, El Liberal, El Mundo ou El Imparcial, así como en revistas galegas e sudamericanas.

Cultivou todos os xéneros literarios: ensaio, narrativa, poesía, teatro, libros de viaxes. Podemos destacar, entre a súa vasta obra, os seguintes libros: De la guerra. Crónicas de Polonia y Rusia (1916), De la revolución rusa en 1917 (1918), Impresiones de una mujer en el frente oriental de la Guerra Europea (1919), La revolución bolchevista. Diario de una testigo (1920), Poesías (1885), El cancionero de la dicha (1911), Triunfo de amor (1919), Princesa rusa (1922), La madeja. Comedia frívola en tres actos y prosa (1913).

O Colexio de primaria de Vilaboa leva o seu nome.